* Ky material ka qëllim të ofrojë informacion dhe edukim për pacientët. Opinione dhe shpjegime reflektojnë perspektivën e specialistit që e ka përgatitur. Ky material nuk zëvendëson këshillën mjekësore individuale. Pacientët duhet të flasin gjithmonë me mjekun ose profesionistin e tyre shëndetësor për vendimet mbi diagnostikimin dhe trajtimin.
Në kujdesin bashkëkohor onkologjik, infermierja e onkologjisë përfaqëson një nga figurat më të qëndrueshme dhe më të afërta për pacientin, duke u bërë shpesh pika kryesore e kontaktit me sistemin shëndetësor gjatë gjithë rrugëtimit të sëmundjes. Infermierja shoqëron pacientin në mënyrë të vazhdueshme që nga momenti i diagnostikimit, gjatë trajtimit aktiv dhe deri në fazën e rikuperimit dhe ndjekjes afatgjatë, duke siguruar një mbështetje të vazhdueshme emocionale, psikologjike dhe praktike. Në kancerin e gjirit të hershëm (early Breast Cancer – eBC), ku trajtimi shpesh përfshin kombinime të kirurgjisë, terapive sistemike dhe radioterapisë, roli i infermieres është thelbësor për sigurinë e pacientit, përmbushjen e trajtimit dhe mirëqenien psikofizike. Infermierja ndihmon gjithashtu në orientimin e pacientit brenda një sistemi të ndërlikuar shëndetësor, duke bashkëpunuar ngushtë me mjekun onkolog, kirurgu, radiologun, psikologun dhe specialistët e tjerë, për të siguruar një kujdes të integruar dhe të personalizuar.
Sipas të dhënave ndërkombëtare, mbi 70% e pacientëve me kancer raportojnë se infermierja është profesionisti shëndetësor me të cilin ndihen më rehat për të ndarë shqetësimet e përditshme. Ky raport besimi është themeli mbi të cilin ndërtohet kujdesi holistik dhe human në onkologji. Infermierja siguron një linjë të drejtpërdrejtë komunikimi, e cila ndihmon në identifikimin e nevojave dhe shqetësimeve të pacientit që shpesh nuk raportohen menjëherë tek mjeku, duke mundësuar ndërhyrje të hershme dhe parandaluese.
Ndjekja e afërt e pacientit nga diagnostikimi deri te rikuperimi
Roli i infermieres fillon që nga momenti i diagnostikimit, një periudhë kur pacienti përjeton zakonisht ankth dhe pasiguri të thellë. Ajo ofron informacion të qartë mbi procesin diagnostikues, testet laboratorike dhe imazherike që do të kryhen, si dhe mbi opsionet terapeutike të mundshme, duke i ndihmuar pacientët të marrin vendime të informuara. Gjatë fazës preoperatore, infermierja shpjegon procedurat kirurgjikale dhe efektet e mundshme që mund të shfaqen pas operacionit. Përveç aspektit edukativ, ajo ofron mbështetje praktike, duke këshilluar pacientin mbi përgatitjen për operacion, dietën, gjumin, aktivitetin fizik të lehtë dhe menaxhimin e ankthit. Infermierja punon ngushtë me kirurgu për çdo konsultë shtesë, duke siguruar që pacienti të ndihet i përgatitur dhe i sigurt për procedurat që do të kryhen.
Pas operacionit, infermierja mbikëqyr plagën kirurgjikale, menaxhon dhimbjen dhe identifikon shenjat e komplikacioneve të hershme, duke kontribuar në rikuperimin e shpejtë dhe përgatitjen për fazat e mëtejshme të trajtimit. Ndjekja e afërt nga infermierja gjatë periudhës postoperatore është thelbësore për parandalimin e komplikacioneve dhe për sigurimin e një rikuperimi të qëndrueshëm, duke ruajtur ritmin e trajtimit dhe përmirësuar rezultatet afatgjata. Infermierja asiston pacientin edhe gjatë trajtimeve neoadjuvante dhe adjuvante, duke monitoruar efektet anësore të terapive sistemike, të cilat mund të përfshijnë lodhjen, të përzierat, humbjen e flokëve, ndryshimet e lëkurës dhe mukozës, dhimbjet muskulore dhe neuropatinë periferike. Ajo ofron mbështetje të vazhdueshme dhe këshillim praktik për menaxhimin e këtyre simptomave, duke inkurajuar përmbushjen e trajtimit dhe ruajtjen e aderencës, që është një tregues i rëndësishëm i suksesit afatgjatë.
Mbështetja gjatë fazave neoadjuvante dhe adjuvante
Faza neoadjuvante i referohet trajtimeve sistemike të dhëna para operacionit, zakonisht me qëllim zvogëlimin e madhësisë së tumorit dhe rritjen e mundësisë për operacione konservative të gjirit. Infermierja monitoron vazhdimisht efektet anësore, ndihmon pacientin të menaxhojë simptomat dhe siguron që informacioni mbi çdo ndryshim të gjendjes të transmetohet tek ekipi mjekësor. Ky mbikëqyrje ndihmon në identifikimin e hershëm të komplikacioneve dhe garanton që trajtimi të përmbushet sipas protokolleve të rekomanduara.
Në fazën adjuvante, trajtimi pas operacionit ka për qëllim eliminimin e qelizave të mbetura dhe reduktimin e riskut të rikthimit. Infermierja asiston pacientin duke ofruar edukim të detajuar mbi kohëzgjatjen e trajtimit, rëndësinë e marrjes së rregullt të medikamenteve dhe monitorimin e efekteve anësore. Ajo ndihmon pacientin të kuptojë çdo simptomë që mund të sinjalizojë nevojën për ndërhyrje, duke ruajtur kështu përmbushjen e trajtimit dhe cilësinë e jetës së pacientit. Infermierja gjithashtu orienton pacientin mbi kontrollimet afatgjata, analizat laboratorike dhe vizitat rutinore, duke e ndihmuar të ruajë shëndetin e përgjithshëm dhe të parandalojë rikthimin e sëmundjes.
Infermierja në kujdesin e pacientëve me kancer të hershëm të gjirit luan një rol shumëdimensional, duke përfshirë mbështetjen praktike gjatë trajtimit, ndjekjen e simptomave, edukimin dhe orientimin e pacientes brenda sistemit shëndetësor si pjesë e një ekipi multidisiplinar. Puna e saj siguron që trajtimi të përmbushet, komplikacionet të parandalohen dhe cilësia e jetës së pacientit të përmirësohet, duke krijuar një përvojë kujdesi të integruar, të qartë dhe humanizuar.
Roli i infermieres në komunikimin e riskut dhe përfitimeve
Roli i infermieres në komunikimin e riskut dhe përfitimeve është i pazëvendësueshëm, veçanërisht tek pacientët me tumor N0, të cilët nuk kanë metastaza limfatike dhe shpesh përballen me vendime të vështira për trajtimin adjuvant. Infermierja onkologe shërben si ura lidhëse midis pacientit dhe ekipit mjekësor, duke përkthyer informacionin kompleks mjekësor në një gjuhë të qartë dhe të kuptueshme. Ajo ndihmon pacientin të kuptojë probabilitetin e rikthimit të sëmundjes bazuar në stadifikimin histologjik, në receptorët hormonalë si ER dhe PR, HER2, si dhe në indeksin Ki-67, duke ofruar një kuptim të plotë mbi mënyrën se si këto të dhëna ndikojnë në vendimet për trajtimin. Infermierja shpjegon avantazhet dhe kufizimet e trajtimeve të ndryshme, duke adresuar efektet e mundshme anësore dhe duke ndihmuar pacientin të marrë vendime të informuara që ndikojnë pozitivisht në rezultatet afatgjata, përfshirë suksesin e kirurgjisë konservative dhe minimizimin e rrezikut të rikthimit të sëmundjes. Ky komunikim i strukturuar dhe i vazhdueshëm jo vetëm që zvogëlon ankthin e pacientit, por gjithashtu rrit pjesëmarrjen e tij aktive në vendimmarrje, duke e bërë pacientin pjesëmarrës të drejtpërdrejtë në kujdesin e tij shëndetësor. Studimet kanë treguar se pacientët që kuptojnë qartë raportin risk/përfitim kanë 30–40% më shumë gjasa të përmbushin trajtimin e rekomanduar, duke kontribuar në suksesin afatgjatë të kujdesit onkologjik.
Menaxhimi i Efekteve Anësore Ditore: Roli i Infermieres Onkologe si Mbikëqyrëse dhe Udhëheqëse Klinike
Ndërsa trajtimi i kancerit të hershëm të gjirit avancon, pacientët shpesh përballen me efekte anësore të ndryshme, të cilat mund të jenë të lehta ose të moderuara, por në disa raste mund të kërkojnë ndërhyrje të shpejtë mjekësore. Efektet më të zakonshme përfshijnë lodhjen, të përzierat dhe të vjellat, ndryshimet në lëkurë dhe mukozë, dhimbjet muskulore, neuropatinë periferike, shqetësimet gastrointestinale dhe ndryshimet në humor. Infermierja onkologe ka një rol kyç në identifikimin e hershëm të këtyre efekteve, monitorimin e vazhdueshëm dhe koordinimin e ndërhyrjeve të nevojshme për t’i menaxhuar. Përmes vëzhgimit të rregullt dhe komunikimit të afërt me pacientin, ajo siguron që çdo simptomë të trajtohet në kohë, duke minimizuar riskun e komplikacioneve dhe duke mbështetur përmbushjen e trajtimit.
Infermierja nuk ofron vetëm kujdes klinik, por gjithashtu shërben si udhëheqëse praktike dhe mbështetje emocionale. Ajo ndihmon pacientin të kuptojë rëndësinë e ndjekjes së udhëzimeve terapeutike, tregon mënyra konkrete për të menaxhuar simptomat ditore dhe ofron këshilla për përmirësimin e cilësisë së jetës gjatë trajtimit. Në këtë rol, infermierja punon ngushtë me të gjithë ekipin multidisiplinar, duke siguruar që çdo shqetësim i pacientit të përcillet tek specialistët përkatës në kohë, dhe që vendimet për adaptimin e trajtimit të bazohen mbi informacion të plotë dhe të saktë. Kështu, infermierja onkologe siguron një qasje të integruar dhe të vazhdueshme ndaj kujdesit, duke kombinuar njohuritë klinike, mbështetjen praktike dhe orientimin për vendimmarrje të informuar, përmirësuar sigurinë dhe mirëqenien e pacientit gjatë gjithë rrugëtimit të sëmundjes
Situata klinike që kërkojnë kujdes të shtuar
Situata klinike që kërkojnë kujdes të shtuar janë të ndryshme dhe shpesh kërkojnë ndërhyrje të kujdesshme dhe monitorim të vazhdueshëm nga infermierja onkologe. Një nga sfidat më të zakonshme është lodhja e rëndë dhe kronike, e cila ndodh në një pjesë të madhe të pacientëve që trajtohen me kimioterapi ose terapi sistemike. Infermierja ndihmon pacientin të krijojë një rutinë të balancuar që përfshin aktivitet fizik të lehtë dhe pushim të planifikuar, duke monitoruar në të njëjtën kohë shenjat e mundshme të anemisë ose dehidratimit, të cilat mund të kërkojnë modifikim të trajtimit ose ndërhyrje të shpejtë mjekësore. Ajo ofron këshilla të personalizuara për të ruajtur energjinë dhe për të menaxhuar ndjesinë e lodhjes gjatë ditës, duke ndihmuar pacientin të mbajë një ritëm të qëndrueshëm të aktiviteteve të përditshme.
Një tjetër sfidë e zakonshme gjatë trajtimit janë të përzierat dhe të vjellat, që mund të ndikojnë në ushqyerjen dhe mirëqenien e përgjithshme të pacientit. Infermierja ofron udhëzime të qarta mbi mënyrat për të menaxhuar dietën, duke sugjeruar ushqime të vogla dhe të shpeshta që janë më të lehta për tretje, dhe monitoron reagimet ndaj medikamenteve antiemetike. Në rastet kur simptomat janë të vazhdueshme ose të rënda, ajo koordinon me mjekun për të vendosur rregullime të dozimit ose për të rekomanduar trajtime suplementare, duke siguruar që pacienti të mos ndërpresë pa nevojë trajtimin dhe të ruajë përmbushjen e planit terapeutik.
Ndryshimet në lëkurë dhe mukozë janë gjithashtu të zakonshme dhe mund të shfaqen si dermatit, thatësi ose ulceracione orale. Infermierja luan një rol proaktiv në identifikimin e këtyre shenjave që në fazat e hershme, duke ofruar trajtim lokal dhe këshilla për kujdesin personal të lëkurës dhe mukozës. Ajo gjithashtu sugjeron konsultime të mëtejshme me mjekun në rast se gjendja përkeqësohet, duke parandaluar komplikacione më serioze dhe duke mbajtur pacientin të sigurt gjatë trajtimit.
Dhimbjet muskulore dhe neuropatia periferike janë efektet e tjera që shpesh kërkojnë vëmendje të veçantë. Disa trajtime mund të shkaktojnë ndjesi djegie, mpirje ose dhimbje të gjymtyrëve, të cilat ndikojnë në lëvizshmërinë dhe aktivitetet e përditshme. Infermierja ndihmon pacientin të përdorë strategji të ndryshme për të lehtësuar këto simptoma, duke përfshirë ushtrime të lehta, masazh, apo aplikimin e termoterapisë, dhe paralajmëron mjekun kur dhimbja është e tillë që mund të kërkojë reduktim të dozës ose ndryshime të tjera në trajtim. Përmes mbikëqyrjes së vazhdueshme, infermierja siguron që simptomat të menaxhohen në kohë dhe të mos ndikojnë negativisht në përmbushjen e trajtimit.
Ndërsa pacientët përballen me ndryshime hormonale dhe stresin e trajtimit, ndryshimet në humor dhe ankthi mund të jenë të zakonshme, duke çuar ndonjëherë në depresion ose tension psikologjik. Infermierja ka një rol thelbësor në identifikimin e shenjave të hershme të shqetësimeve emocionale dhe, kur është e nevojshme, referon pacientin tek specialistët e shëndetit mendor. Ky ndihmon pacientin të ruajë një nivel të qëndrueshëm motivimi dhe aderencë ndaj trajtimit, duke përmirësuar cilësinë e jetës dhe mirëqenien psikofizike gjatë gjithë rrugëtimit të sëmundjes.
Në këtë mënyrë, infermierja onkologe jo vetëm që menaxhon simptomat fizike dhe efektet anësore të trajtimit, por gjithashtu ofron mbështetje të vazhdueshme praktike dhe emocionale, duke vepruar si pikë kyçe orientimi për pacientin dhe si lidhja thelbësore me ekipin multidisiplinar që monitoron dhe përshtat planin terapeutik sipas nevojave individuale.
Roli i infermieres si alert për mjekun
Roli i infermieres si “alert klinik” për mjekun është një aspekt thelbësor i kujdesit multidisiplinar për pacientët me kancer të hershëm të gjirit. Gjatë trajtimit, infermierja është kontakti më i afërt dhe më i vazhdueshëm i pacientit, duke mundësuar zbulimin e informacionit që shpesh pacienti mund të mos ndaje menjëherë me mjekun. Ajo vëzhgon ndryshimet në gjendjen fizike dhe emocionale të pacientit dhe identifikon sinjale që mund të tregojnë komplikacione të hershme ose nevojën për modifikim të trajtimit. Në rastet e lodhjes së rëndë që ndikon në aktivitetin e përditshëm, infermierja mund të sugjerojë teste laboratorike për të kontrolluar nivelin e hemoglobinisë, elektrolitët ose parametrat e tjerë të rëndësishëm, dhe të rekomandojë adaptime të planit terapeutik sipas nevojës. Kur shfaqet neuropatia periferike, e cila mund të rrisë rrezikun e rrëshqitjeve, aksidenteve ose dhimbjeve të gjymtyrëve, infermierja njofton mjekun që të konsiderojë ndërhyrje të përshtatshme, duke përfshirë reduktimin e dozës ose ndërprerjen e përkohshme të trajtimit. Ndërsa ndryshimet e lëkurës që rrisin rrezikun për infeksione, si dermatiti ose ulçerat, mund të kërkojnë përdorimin e kremrave profilaktikë dhe modifikime në planin e trajtimit, infermierja siguron zbulimin e hershëm dhe koordinon veprimet me mjekun. Ky rol i ndërgjegjshëm dhe proaktiv i infermieres është thelbësor për parandalimin e komplikacioneve serioze dhe për ruajtjen e ritmit të trajtimit, duke rritur suksesin afatgjatë dhe sigurinë e pacientit.
Strategjitë për përmbushjen e trajtimit përmes menaxhimit të efekteve anësore
Për të siguruar përmbushjen e trajtimit dhe për të menaxhuar efektet anësore, infermierja përdor strategji të integruara dhe të vazhdueshme mbështetjeje për pacientin dhe familjen e tij. Edukimi i pacientit është një komponent kyç, ku infermierja shpjegon në mënyrë të qartë dhe të kuptueshme efektet e mundshme të trajtimit dhe mënyrat praktike për t’i menaxhuar këto efekte në jetën e përditshme. Ndjekja e rregullt, qoftë përmes vizitave në klinikë, telefonit apo platformave virtuale, mundëson identifikimin e problemeve që shfaqen në kohë, duke parandaluar përkeqësimin e simptomave dhe ndërprerjen e panevojshme të terapive. Infermierja gjithashtu siguron raportim të hershëm tek mjeku për çdo simptomë të re ose përkeqësim të gjendjes, duke ndihmuar ekipin mjekësor të marrë vendime të informuara mbi dozimin, adaptimin ose ndërprerjen e përkohshme të trajtimit.
Mbështetja psikologjike është një tjetër dimension i rëndësishëm i kujdesit infermëror. Infermierja ndihmon pacientin të përballojë stresin dhe pasigurinë, të ulë ankthin dhe të ruajë motivimin për të vazhduar trajtimin. Përmes një komunikimi të vazhdueshëm dhe të hapur, ajo krijon një lidhje besimi me pacientin, duke e bërë atë të ndihet i dëgjuar dhe i kuptuar, që është thelbësore për përmbushjen e trajtimit dhe ruajtjen e cilësisë së jetës. Në këtë mënyrë, infermierja jo vetëm që menaxhon simptomat dhe efektet anësore, por edhe orienton pacientin në gjithë procesin e kujdesit shëndetësor, duke vepruar si lidhja kryesore midis tij dhe ekipit multidisiplinar.
Komunikimi me Infermierin Onkolog: Një Udhërrëfyes për Pacientin
Infermierja onkologe është pika kryesore e kontaktit të pacientit me sistemin e kujdesit shëndetësor gjatë gjithë periudhës së trajtimit dhe ndjekjes së kancerit të hershëm të gjirit. Roli i saj shtrihet shumë më gjerë sesa ekzekutimi i urdhrave të mjekut; ajo vepron si mbikëqyrëse e vazhdueshme e gjendjes së pacientit, ofron edukim të detajuar dhe mbështetje emocionale, dhe vepron si ura lidhëse midis pacientit dhe ekipit multidisiplinar mjekësor. Një komunikim i hapur dhe i strukturuar me infermieren është kyç për përmbushjen e trajtimit, parandalimin e komplikacioneve dhe përmirësimin e cilësisë së jetës së pacientit gjatë gjithë periudhës së trajtimit.
Gjatë trajtimit, infermierja monitoron në mënyrë të vazhdueshme simptomat fizike dhe psikologjike të pacientit. Ajo ka aftësinë të identifikojë ndryshimet e hershme që shpesh mund të mos raportohen menjëherë tek mjeku, duke mundësuar ndërhyrje të shpejta për të parandaluar komplikacionet dhe për të ruajtur ritmin e trajtimit. Përveç menaxhimit të simptomave fizike, infermierja ofron mbështetje emocionale të vazhdueshme, duke ndihmuar pacientin të përballojë frikën dhe ankthin që mund të shfaqen gjatë trajtimit dhe rikuperimit. Përmes komunikimit të qartë dhe të drejtpërdrejtë, ajo ndihmon pacientin të kuptojë raportet laboratorike, rezultatet imazherike dhe udhëzimet mjekësore, duke e bërë atë pjesëmarrës aktiv në vendimmarrjet për trajtimin.
Infermierja luan një rol të veçantë gjatë të gjithë trajtimit, duke përfshirë fazat neoadjuvante dhe adjuvante, periudhën postoperatore dhe ndjekjen afatgjatë. Ajo orienton pacientin mbi mënyrat për të interpretuar shenjat dhe simptomat që shfaqen gjatë trajtimit, duke ndihmuar në dallimin e atyre që mund të menaxhohen në shtëpi nga ato që kërkojnë ndërhyrje të menjëhershme mjekësore. Infermierja ndihmon pacientin të krijojë një rutinë monitorimi të simptomave, duke mbajtur ditar të efektit të trajtimit, dozave të medikamenteve dhe ndonjë ndryshimi fizik ose emocional që ndodh. Ky proces jo vetëm që ndihmon në mbajtjen e një komunikimi të vazhdueshëm me ekipin mjekësor, por gjithashtu rrit vetëdijen dhe kontrollin e pacientit mbi procesin e trajtimit.
Gjatë periudhës postoperatore dhe rikuperimit, infermierja ofron udhëzime për kujdesin e plagës kirurgjikale, parandalimin e infeksioneve dhe rifillimin gradual të aktiviteteve fizike dhe punës. Ajo ndihmon pacientin të identifikojë shenjat paralajmëruese të mundshme, si limfonodulat e prekur apo edemë, dhe siguron udhëzime praktike për të raportuar çdo ndryshim të rëndësishëm. Në fazën e ndjekjes afatgjatë, infermierja vazhdon të ofrojë orientim mbi frekuencën e kontrolleve, analizave laboratorike dhe monitorimin e shëndetit hormonal, densitetit të kockave dhe gjendjes kardiovaskulare pas trajtimit.
Përmes këtij komunikimi të strukturuar dhe të vazhdueshëm, pacienti ndihmohet të kuptojë më mirë procesin e trajtimit, të ndiejë siguri dhe mbështetje, dhe të marrë pjesë aktive në vendimet që ndikojnë tek shëndeti i tij. Infermierja onkologe bëhet kështu një udhërrëfyes i besueshëm, një mbikëqyrëse klinike dhe një mbështetje emocionale, duke siguruar që kujdesi të jetë i integruar, holistik dhe i përqendruar tek mirëqenia e pacientit.
Si të përgatitet pacienti për komunikim efektiv
Një komunikim efektiv midis pacientit dhe infermieres onkologe është thelbësor për menaxhimin e suksesshëm të trajtimit të kancerit të hershëm të gjirit. Pacienti duhet të përgatitet për çdo vizitë ose thirrje duke mbajtur një regjistër të detajuar të simptomave ditore, duke përfshirë çdo reagim fizik, efekt anësor të medikamenteve, lodhjen dhe ndryshimet e humorit. Ky ditar ndihmon infermieren të identifikojë trendet, të kuptojë ndryshimet në gjendjen e pacientit dhe të raportojë tek mjeku në kohë, duke mundësuar ndërhyrje të hershme dhe parandaluar përkeqësimin e simptomave ose ndërprerjen e trajtimit.
pacienti duhet të përgatitet paraprakisht me pyetje të qarta dhe të specifikuara për çdo vizitë ose komunikim me infermieren. Kjo lejon që çdo shqetësim të trajtohet në mënyrë sistematike dhe të sigurohet që pacienti të marrë informacion të kuptueshëm mbi trajtimin, efektet e mundshme anësore dhe hapat e mëtejshëm në procesin terapeutik. Raportimi i menjëhershëm i simptomave të reja është po ashtu i rëndësishëm, pasi ndërhyrjet e hershme mund të shmangin përkeqësimin e gjendjes dhe të kontribuojnë në vazhdimësinë e trajtimit pa ndërprerje.
Diskutimi mbi efektet psikologjike të trajtimit është një komponent i rëndësishëm i komunikimit me infermieren. Pacienti duhet të ndjehet i lirë të shprehë ndjenjat e tij, ankthin, pasigurinë apo shqetësimet emocionale që lidhen me trajtimin dhe rikuperimin. Infermierja, në këtë mënyrë, mund të ofrojë mbështetje të qëndrueshme, të japë këshilla për menaxhimin e stresit dhe të ndihmojë pacientin të ruajë motivimin dhe përkushtimin ndaj trajtimit.
Përfitimet e një komunikimi të hapur dhe të vazhdueshëm janë të shumta. Ai rrit aderencën dhe kompliancën ndaj udhëzimeve mjekësore, pasi pacienti ndjehet i dëgjuar, i kuptuar dhe më i përfshirë në vendimmarrje. Komunikimi i hershëm mbi problemet fizike ose emocionale mund të parandalojë komplikacionet dhe të lehtësojë ndërhyrjet e nevojshme në kohë. Gjithashtu, mbështetja e vazhdueshme e infermieres ofron pacientit një burim besimi, sigurie dhe informacioni të qëndrueshëm gjatë gjithë periudhës së trajtimit dhe ndjekjes afatgjatë. Ky qasje e integruar dhe e kujdesshme ndihmon pacientin të përballojë sfidat e trajtimit, të ruajë mirëqenien psikofizike dhe të arrijë rezultatet më të mira terapeutike.
Referenca:
- American Cancer Society. Breast Cancer Treatment & Side Effects. 2023.
- National Comprehensive Cancer Network (NCCN). NCCN Guidelines for Patients: Breast Cancer. Version 3.2025.
- McCorkle R, Ercolano E, Lazenby M, et al. Self-management and the role of oncology nurses in supporting patients with cancer as a chronic illness. CA: A Cancer Journal for Clinicians. 2011;61(1):50–62. doi:10.3322/caac.20093
- Oncology Nursing Society (ONS). Cancer Treatment and Side Effect Management: The Role of Oncology Nurses in Patient Education and Support. 2022.
- Fallowfield L, Jenkins V. Effective communication skills and the nurse’s role in providing psychosocial care in cancer treatment. European Journal of Cancer. 1999;35(11):1592–1597.
- Northouse LL, Williams AL, Given B, McCorkle R. Psychosocial care for patients with cancer and their family caregivers: Emphasis on nursing support. Journal of Clinical Oncology. 2012;30(11):1227–1234.
- National Cancer Institute (NCI). Breast Cancer: Coping with Side Effects and the Supportive Role of Nurses. 2023.
- European Society for Medical Oncology (ESMO). Patient Guide: Breast Cancer – Understanding the Role of Oncology Nurses. 2023.